غزل شمارهٔ ۲۴۷

برداشت: با دوستان همراهی کن حتی اگر همه جهان دشمن باشند، زیرا او همچون دارویی است که وقتی دیگران به تو آسیب می‌زنند، تو را تسکین می‌دهد.

برداشت: ای زیبایی که در برابر تو، زیبایانی که در تمام زمان‌ها وجود دارند، به خاطر شرم و حیا، مانند طلسمی برای خود جمع شده‌اند و نمی‌توانند به تو نزدیک شوند.

برداشت: اگر در صبح زود به باغ بروی، می‌بینی که سروها را از کنار جوی آب می‌چینند.

برداشت: معنی: از من عاشق و باورمند بشنو که اگر پیش جماعت حوریان زیباروی شکر بیفشانند، کار عبث و ناروایی است. / کنایه: شکر پراکندن (سخنان شیرین گفتن). - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: ای پرهیزگار، اگر اهل دل هستی از دیدار خوبرویان چشم بدوز؛ زیرا این زیبارویان برای دلربایی از مردم تعیین شده‌اند و به این مشغولند یا به این امر شهره‌اند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: یا در برابر دیدگانت پرده‌ای بکش تا آنان را نبینی یا عاشق شو و بگذار رسوایت کنند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: روح من ارزش زیادی ندارد، اما دل من که بر مدار تو می‌چرخد، بسیار ظریف و آسیب‌پذیر است و نمی‌خواهم که آن را بشکنند.

برداشت: زیبایی تو در این زمان کم‌نظیر است و شعر من به این موضوع اشاره دارد؛ من به تو نگاه می‌کنم و دیگران به کلام من گوش می‌دهند.

برداشت: به نظر می‌رسد که زیبایی دوست را تنها کسانی می‌توانند به درستی درک کنند که از مسیر چشم سعدی به آن بنگرند.