غزل شمارهٔ ۲۴۲

برداشت: به بلندی سرو نگاه کن که چه حرکتی دارد و به زیبایی ماه توجه کن که چه سخنانی می‌گوید.

برداشت: به آن چشم زیبا و شرابی نگاه کن که با شوخی و ناز، قصد نابود کردن افراد عاقل را دارد.

برداشت: هر بار که محبوب به مانند پری‌ها نگاهی به دل‌برانداز می‌کند، دل شخصی که اهل درک و فهم است را دیوانه می‌سازد.

برداشت: معنی: از تمام مردم دنیا روی برگردانده و به روی او متمایل گشته‌ایم؛ ولی آن یار پیمان‌شکن از ما روی بر‌می‌گرداند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: مردان خردمند از غم و اندوه عاشقانی که خوابیده‌اند بی‌خبرند و به همین دلیل، نقص‌ها و عیب‌های دیگران را آشکار می‌سازند.

برداشت: معنی: من نمی‌توانم در مقابل چهره زیبا صبور باقی بمانم؛ درست همان‌طور که صوفی در راه طلب معشوق به ناتوانی خویش اقرار می‌کند، من نیز به این ضعف خویش اقرار می‌کنم. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: آن درویش بی‌نوا صد بار توبه کرد که دیگر به روی زیبارویان نگاه و تأمل نکند؛  وليکن توبه می‌شکند و بار دیگر به زیبارویان می‌نگرد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: به تو نگفتم که در دام زلف محبوبان گرفتار نشوی، زیرا این زلف‌ها تو را به سختی به خود مشغول می‌کند.