غزل شمارهٔ ۱۹۹

برداشت: تا به حال هیچ خبری از برکت و لطف تو نیست و در هیچ چیزی نشانی از نگاه تو مشاهده نمی‌شود.

برداشت: تا زمانی که توانایی صبر کردن داریم، تحمل می‌کنیم. اگر دیگر نتوانیم صبر کنیم، چه باید بکنیم؟

برداشت: آیا در شهر شما نشانی از وفا و مهربانی نیست؟

برداشت: می‌گویند چرا نگاه خود را ندوختی تا از دغدغه‌ها و خطرات دور بمانی؟

برداشت: ای آقای من، برو و بدان که تلاش انسان در برابر سرنوشت، کارساز نیست و نمی‌تواند بر آن تأثیر بگذارد.

برداشت: این احساسی که در دل داریم، زمانی از بین می‌رود که خودمان وجود نداشته باشیم.

برداشت: بیچاره کجا برود، وقتی که از کوی تو راهی برای فرار ندارد.

برداشت: زمانی که چهره‌ی دلنشین و جذاب تو در دنیا وجود دارد، هیچ کس دیگر نمی‌تواند جایگزین تو باشد.

برداشت: در پارس چنین نمکی ندیدم و در مصر هم چنین شکری وجود ندارد.

برداشت: اگر تو تصمیم بگیری که جان سعدی را بگیری، بدان که جان سعدی از شما ارزشمندتر نیست.