غزل شمارهٔ ۱۸۷

برداشت: معنی: انسانی هشیار لازم است تا از عشق حذر کند؛ اما سرشت و ذوقی که من دارم با عقل در نمی‌سازد و ناگزیر عاشق می‌شود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: کسی که دل خویش را با معانی و حقایق آراسته است، اگر هر دو جهان را به وی دهند آن را در پای معشوق نثار خواهد کرد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: اگر شکنجه و عذاب چونان سیلی به جانب عاشق شوریده آید، ترسی به خود راه نمی‌دهد و چنانچه بلا و گرفتاری چونان تیر بر او ببارد از مقابل آن کنار نمی‌رود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: در صحرای عشق من تنها نیستم؛ زیرا عشق به لبان شیرینت شورها بر‌می‌انگیزد و عشاق بسیاری را راهی صحرای جنون می‌کند. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: وقتی بخت مساعد و موافق نیست برای برخورداری از وصال تو چه حیله‌ای به کار برم؟ زیرا انسان بی‌بضاعت هر چند ستیزه کند باز هم موجودی ناتوان و ضعیف است. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: اگر مرا به سوی خود فراخوانی از بزرگواری توست و چنانچه مرا از خویش برانی، آن را از دادگری تو می‌دانم؛ به‌راستی آن کس که از عذاب و زجر تو حتی اگر زجر دهی می‌گریزد، قدر تو را نشناخته است. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: از روزی که به تو عشق ورزیدم و به تو پیوستم راه همه‌کس را به روی خود بستم و  ترک آمدوشد کردم؛ زیرا جایی که تو اقامت گزینی شور و فتنه‌های بسیار در اطرافت به وجود می‌آید. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: معنی: سعدی هرگز دست از دیدار تو برنمی‌دارد. اگر تو روی بگردانی، دست به دامنت می‌شود و به التماس دیدارت را می‌طلبد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی