غزل شمارهٔ ۱۸۶

برداشت: [معشوق] گذشت و دوباره در خرمن آرامش من آتش افروخت. در چشمانم که همچون دریای آتشین است، موجی از خون به وجود آمد.

برداشت: عشق او به دل من آسیب زیادی وارد کرده و ناگهان دوباره به درون قلبم حمله‌ور شد.

برداشت: من در دیدار زیبایش به شدت تحت تأثیر قرار گرفتم و گویی در پایم گل‌های ارغوان (اشک خونین) ریخت. صحبت‌های دلنشین او مانند نوای ساز ارغنون در گوشم پیچید.

برداشت: او دیوانگان خود را به زنجیر می‌کشید. در هر جایی که عاقلی وجود داشت، اینجا به دیوانگی افتاد.

برداشت: ای پروردگار، دلی که در آن محبت خود را نمی‌تواند جا دهد، چگونه عشق در آنجا خیمه زد؟

برداشت: روح من در باغ بهشتی فرشتگان فریاد و غوغا پدید آورد، هر بار که سنگی از آه بر سقف آبی رنگ (آسمان) زد.

برداشت: ای سعدی، اگر می‌خواهی به عشق واقعی دست یابی، از خودت خارج شو و خود را فراموش کن. تنها کسی می‌تواند به این عشق بزرگ برسد که از خودگذشتگی کرده و از مرزهای فردیت عبور کند.