زنده شود هر که پیش دوست بمیرد
مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد
دربارهٔ این سروده
این شعر سعدی به موضوع عشق و دوستی میپردازد. شاعر میگوید هر کسی که برای دوست بمیرد، واقعاً زنده است، و کسی که هیچ دوستی نداشته باشد، مرده دل است. او به زیبایی عشق اشاره میکند و میگوید کسی که دلش پر از عشق و صفا است، نمیتواند از زیبایی معشوق خود چشم بپوشد. همچنین، عشق را به موم تشبیه کرده که میتوان آن را به هر شکلی درآورد. در نهایت، شاعر تأکید میکند که کسی که زیباییهای عشق را درک کند، هرگز نمیمیرد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
هر که ز ذوقش درون سینه صفاییست
شمع دلش را ز شاهدی نگزیرد
طالب عشقی دلی چو موم به دست آر
سنگ سیه صورت نگین نپذیرد
صورتِ سنگین دلی، کُشندهٔ سعدیست
هر که بدین صورتش کُشند نمیرد