غزل شمارهٔ ۱۷۴

برداشت: او که خنده‌اش مانند شکر است و دهانی بسیار شیرین دارد، نه تنها دل من که دل تمام مردم جهان را ربوده است.

برداشت: هر کس که در خانه سروی مثل او دارد، دیگر نیازی به تماشای درخت (برای لذت بردن) نخواهد داشت.

برداشت: کافران بت‌‌پرست از بت بی‌ جان چه سودی می‌برند؟ حداقل بتی را پرستش کنند که جانی در او باشد. (تا از تماشای رخ زیبایش لذت ببرند)

برداشت: خم ابرویش مانند کمان است و قد راستش مانند تیر، هیچکس را ندیدم که تیر و کمانی مثل او دارد.

برداشت: دلیلش این است که بعضی وقت‌ها حرفی می‌زند، وگرنه معلوم نمی‌شد که دهان دارد. (در قدیم دهان کوچک را زیبا می‌دانستند)

برداشت: دلیلش این است که بعضی وقت‌ها کمربندی می‌بندد، وگرنه معلوم نمی‌شد که کمری دارد. (در قدیم کمر باریک و کوچک را زیبا می‌دانستند و امروزه نیز همینطور است.)

برداشت: ای کسی که به من گفتی به دنبال خونخوار خودت نرو! این سخن را با کسی بگو که اختیار و اراده‌‌ای دارد.

برداشت: عشق، داغیست که تا زمان مرگ نخواهد رفت و همه‌ی مردم از این داغ نشانی بر صورت خود دارند.‌

برداشت: ای سعدی! کشتیِ وجود را از موجِ عشق نمی‌توان به سلامت گذراند، زیرا محبت و عشق دریایی نیست که ساحلی داشته باشد.