غزل شمارهٔ ۱۵۸

برداشت: مویت را رها و پریشان مکن که اینگونه روی هم بیفتد که (اگر این کار را بکنی) از زیبایی چهره‌ی تو، آشوب و ولوله در جهان ایجاد می‌شود.

برداشت: اگر مانند پری در خیال مردم بگذری، در وجود فرزندان آدم (منظور از تمام انسان‌ها) فریاد بلند می‌شود.

برداشت: ای دوست! دل من عاشق و شیفته‌ی‌ تو شده است، کمکم کن و خاطر مرا نگه دار و دلم را خوار و حقیر نشمار که دلی مثل دل من در جهان کم است.

برداشت: هر کس تیغ نگاهش را از سر نادانی از اینکه چه بلایی بر سرش خواهد آمد بر روی تو می‌کشد، مانند من سخت گرفتار تیغ بلا خواهد شد.

برداشت: دلم را نشکن که صندوق رازهای پنهانی توست، می‌ترسم اگر دلم را بشکنی رازهای تو در دست نامحرمان بیفتد.

برداشت: اکنون وقت آن است که بیایی و لبانت را بر لبان من بگذاری، تا کی در جست و جوی تو نفس نفس بزنم؟

برداشت: سعدی! بر این درد جان‌فرسا صبر کن، باشد که این صبر مرهمی برایت فراهم کند. (به وصال یار برسی)