غزل شمارهٔ ۱۵۴

برداشت: جان من! آرزو می‌کنم که جان من فدای تو شود (در حالی که) تو از دوستان هیچ یادی نمی‌کنی.

برداشت: می‌روی و به ما هیچ اعتنایی نمی‌کنی، هیچ سروی مانند تو آزاد نرفته است.

برداشت: خدا درود فرستد بر مادری که تو را به دنیا آورد و پدری که تو را تربیت کرد.

برداشت: شانس و اقبال خوبت به بالاترین آرزوهایت برساند و هیچ چشم بدی به تو آسیب نرساند.

برداشت: به راستی آن کس که نقش چشم تو را نقاشی کرد چه کرد؟ زیرا در فتنه را در جهان باز کرد. (از شدت زیبایی چشمان تو در جهان فتنه و آشوب افتاد)

برداشت: من روزی افسار اسب شاه را می‌گیرم(و جلوی او را میگیرم ) و از دست زیبارویان به او شکایت خواهم کرد.

برداشت: تو با این چشمان مست و صورت زیبایت دل ما را به ما باز نخواهی گرداند.

برداشت: عقل نمی تواند از عهدهٔ عشق برآید و همانطور که استاد باید جور شاگرد را بکشد، عشق هم باید جور عقل را تحمّل کند. [ برآمدن: برابری و غلبه کردن / مزدور: شاگرد / جور بردن: جور کشیدن و تحمّل کردن / تقابل عقل وعشق : --> 136/6 (غزل ۱۳۶ بیت ششم) ] - منبع: شرح غزلهای سعدی

برداشت: کسی که هرگز در راه عشق پا نگذاشته بود و همیشه از عشق دوری می‌کرد اکنون (با دیدن روی زیبای تو) با سر در راه عشق می‌رود. (منظور سعدی خودش است)

برداشت: در راه عشق صورت ما بر خاک مالیده شد و عجیب نیست که سر ما نیز در این سودا برود.

برداشت: پرنده‌‌ای که از دام فرار می‌کرد با همه‌ی زیرکی و چالاکی‌اش عاقبت گرفتار دام عشق شد.

برداشت: همه‌ی انسان‌ها از یکدیگر می‌نالند و شکایت دارند اما سعدی از دست خودش فریاد سر می‌دهد.

برداشت: با خود گفتم که راه سفر در جهان را پیش بگیرم تا مگر از بندگی معشوق آزاد شوم.

برداشت: مگر نه اینکه بیرون از سرزمین پارس هم مکان‌هایی هستند؟ شام (سوریه) و روم و بصره و بغداد هستند و می‌توانم به این سرزمین‌ها سفر کنم.

برداشت: اما خاک شیراز و آب رکن‌آباد از شدت خوبی و خوش آب و هوایی مرا رها نمی‌کنند. [ آب رکناباد = از نهرهای معروف شیراز که در سال ۳۳۸ هجری قمری احداث شد و منبع آن در یک و نیم فرسخی شمال شیراز است. این آب از تنگِ الله اکبر عبور کرده و صحرای مصلی و باغ نو و و تکیهٔ هفت تنان و چهل تنان و تکیهٔ خواجه حافظ را مشروب می کند.]