غزل شمارهٔ ۱۰۸

برداشت: میان من و تو ارتباطی عمیق و فراتر از زیبایی صرف وجود دارد، وگرنه زیبا رویان زیادی در جهان وجود دارند که میان من و آنان چنین ارتباطی نیست.

برداشت: اگرچه سراپای وجود من از عشق تو در التهاب و سوختن است و به همین دلیل وجودم از میان رفته، ولی عشق تو هنوز در دلم باقی است.

برداشت: تا زمانی که بقایای استخوان‌های من هم خاک نشده، شک به دلت راه مده که هوای عشق تو از سرم نخواهد رفت.

برداشت: اگر کنارم باشی، به دلم آرامش می‌بخشی  و اگر از نظرم دور باشی، یاد و نشان عشق تو همیشه در دل من باقی خواهد ماند.

برداشت: هرچند نمی‌توان به درستی زیبایی‌های تو را توصیف کرد، اما تصمیم دارم تا زمانی که زبانم کار می کند، درباره‌ زیبایی ات سخن بگویم.

برداشت: نمی‌دانم که آیا اندام تو را قامت بخوانم و یا  قیامت، اما می‌دانم چنین اندامی را فقط درخت سروی دارد که متحرک باشد.

برداشت: اگرچه صورت زیبایت را می‌توان به ماه تشبیه کرد، ولی گمان نمی کنم که ماه دهانی به شیرینی دهان تو داشته باشد.

برداشت: من سرم را جز در حضور تو بر زمین نخواهم گذاشت، اگر اجازه ندهی سر بر بالین تو بگذارم، دست کم می توانم بر آستان و درگاه تو سجده کنم.

برداشت: برخیز سعدی، چرا که کوچه محل دیدار معشوق مانند بازاری است که در آن جان تو به پشیزی نمی ارزد.