غزل شمارهٔ ۶۷

برداشت: فریادی که از من بر‌می‌آید، به دلیل جدایی از یار است و فغان و نالهٔ من از دست غم معشوق زیباروی است. [ نگار = معشوق، یار زیباروی، از آن جهت که معشوق خود را آرایش می‌کند و زینت می‌دهد، به او نگار گفته‌اند. ] - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: در جدایی از روی چون ماه آن زیبارو، چهرهٔ من با خون دیدگان منقّش گشته است. [ نگارین = زیبا و آراسته / به خون نگار بودن = به خون منقّش و رنگین بودن، به خون آراسته بودن ] - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: در جدایی از تو خون جگرم از چشمان بیرون زده و در کنارم جاری گشته است. [ فُرقت = دوری و هجران ] - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: درد و اندوه من به اندازه‌ای زیاد شده که دیگر نتوانم تحمل کنم. دل و جانم به خاطر جدایی بسیار بی‌قرار و ناآرام است.

برداشت: هیچ‌کس از درد و غم من خبر ندارد، آه که این دنیا همیشه و ابدی نیست.

برداشت: از دست این روزگار زودگذر و ستم‌پیشه عذاب می‌کشم و بدین سبب جان و دلم آزرده و رنجور است. [ فگار = مخفف افگار به معنی پریشان و آزرده، خسته و مجروح ] - منبع: شرح غزل‌های سعدی

برداشت: ای سعدی، از آنجا که غم و شادی زودگذر و ناپایدار است، برای چه از دوست شِکوه می‌کنی؟ - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی