آن نه زلف است و بناگوش که روزاست و شباست
وآن نه بالای صنوبر، که درخت رطب است
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف زیباییها و احساسات عاشقانه پرداخته است. شاعر با تصاویری از زلف و گل، بر این باور است که عشق و زیبایی نه تنها ظاهری است، بلکه عمق و حقیقتی دارد که باید آن را درک کرد. او از عشق در فصل بهار و جنبش سروها میگوید و بیان میکند که هیچ انسانی نمیتواند از عشق بگذرد. شاعر همچنین به غم فراق و درد جدایی اشاره میکند و تأکید میکند که نمیتوان درد عاشقی را به بیگانهای گفت، زیرا این نوع گفتوگو بیادبی است. در نهایت، او بر این نکته تأکید دارد که نمیتوان حال عشق را مخفی کرد، زیرا آن احساسات عمیق و واقعی هستند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
نه دهانیاست که در وهمِ سخندان آید
مگر اندر سخن آیی و بداند که لب است!
آتشِ روی تو زینگونه که در خلق گرفت،
عجب از سوختگی نیست، که خامی عجب است
آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار
هر گیاهی که به نوروز نجنبد، حَطَب است
جنبش سرو تو پنداری که از باد صباست
نه، که از نالهٔ مرغان چمن در طرب است
هر کسی را به تو این میل نباشد که مرا
کآفتابی تو و کوتاهنظر، مرغ شب است
خواهم اندر طلبت عمر به پایان آورد
گرچه راهم نه به اندازهٔ پای طلب است
هر قضایی سببی دارد و من در غم دوست،
اجلم میکشد و درد فراقش سبب است
سخن خویش به بیگانه نمییارم گفت
گله از دوست به دشمن نه طریق ادب است
لیکن این حال مُحالاست که پنهان ماند
تو زره میدری و پردهٔ سعدی قَصَب است