غزل شمارهٔ ۴۱

برداشت: ای معشوق سرمست، دیر آمدی، اما حالا که آمدی، به این زودی‌ها دست از دامن تو برنمی‌داریم.

برداشت: هر چه تلاش کردیم تا با تدبیر، آتش عشق تو را خاموش کنیم، نشد. ( عقل در برابر عشق شکست میخورد )

برداشت: نمی‌توان از فرمان تو سرپیچی کرد و نمی‌توان از دیدن روی زیبای تو چشم پوشید.

برداشت: مانند ماهی‌ای که در قلاب افتاده، راه فراری از پیش تو ندارم.

برداشت: آرزوی بوسیدن لب‌های شیرین معشوق، توبه‌های بسیاری از صالحان را شکسته است.

برداشت: ای جانان من که درخت سرو بوستانی در کنار قامت و قد و بالای رعنای تو کوچک و پست به نظر میرسد،

برداشت: کسی که از تو جدا شود، بیچاره است و کسی که با تو بماند، آسوده خاطر است. ( بودن در کنار معشوق عین خوشبختی است )

برداشت: چشم تو با ناز و عشوه، خون مرا ریخت، اما آدم مست، از قتل غیر عمد، چه غمی می‌خورد؟ ( این بیت به بی‌توجهی معشوق به عاشق اشاره دارد )

برداشت: ای سعدی، تا زنده‌ای، نمی‌توانی از بند عشق زیبارویان رها شوی.

برداشت: اگر سر تسلیم در آستان او فرود نیاوری، دیگر چه می‌توانی بکنی؟ آیا در دیگری هست؟  ( چاره ی دیگری نیست )