غزل شمارهٔ ۲۹

برداشت: حرکات دل‌فریب و جذاب تو متناسب و بجا و موزون هستند اما سخنان بی‌حساب و درشت تو متوجه ما هستند. [ موزون = سنجیده و متعادل، زیبا / حسیب = مُمال حساب / مُمال = ویژگی کلمه‌ای که در آن به‌جای «الف»، «یا» آورده باشند، مثل رکیب (ممال رکاب). ]

برداشت: وقتی که صبر نمی‌توانم کنم جور و ستمت را می‌پذیرم آنکه جور تو را نپذیرد آدمی نیست.  (مگر = همانا، به تحقیق / عتیب = سرزنش و ملامت، ممال عتاب؟ رجوع به معنی بیت اول)

برداشت: اگر تو با من ستم و دشمنی کنی و بجنگی از پیش تیر و تیغ تو کنار نمی‌روم و اگر سیل باشی و بنیان مرا بکنی به بلندی پناه نمی‌برم.

برداشت: زیبایی تو غیرقابل وصف است و من در وصف زیبایی‌های تو درمانده شده‌ام.

برداشت: اگر روزی بخت و اقبال مرا به تخت شاهی بنشاند آنقدر خوشحال نمی‌شوم که تمام عمر در میان چاکرانی باشم که به دنبال مرکب تو پیاده می‌روند. [ رکیب: ممال رکاب، رجوع به معنی بیت اول]

برداشت: عجیب است اگر حتی کسی که در شهر به پارسایی و زهد معروف است، بعد از دیدن روی زیبای تو بگوید عاشق تو نشده است.

برداشت: تو خبر نداری که در بیرون سرا و خیمه‌ات چه غوغایی به راه انداخته‌ای؛ بیرون بیا تا تو را ببینیم وگرنه پرده‌های حجاب را آتش می‌زنیم.

برداشت: تو درخت متناسب و زیبا و سرشار از میوه هستی با این دست‌های کوتاه خود چه کنم که به سیب‌های درخت قامت تو نمی‌رسند.

برداشت: تو تا بحال عاشق نشده‌ای و نمی‌دانی انتظار شب عاشقان چه سخت است و نمی‌دانی بر عاشقان بی‌صبر تو چه می‌گذرد.

برداشت: و تو ای شب که بدین دیری می‌گذری و به سپیده‌دم نمی‌رسی که یار را ببینم زودتر برو و بگذر که جان سعدی از بی‌رحمی تو گداخت و به پایان رسید. [ گداختن = سوختن و ذوب شدن / نهیب = بیم و هراس / جان گداختن = کمال بی قراری و ناآرامی و عاشقی ]