دو کس مردند و حسرت بردند: یکی آن که داشت و نخورد و دیگر آن که دانست و نکرد.
دربارهٔ این سروده
این متن به دو نوع انسان اشاره دارد که به دلیل طمع و بیعملی، حسرت میخورند: یکی کسی است که امکانات و نعمتها را دارد اما از آنها بهره نمیگیرد و دیگری کسی که دانش و آگاهی دارد اما از آن استفاده نمیکند. همچنین به این نکته اشاره میکند که هیچکس نمیتواند دانای بخیل را مشاهده کند، در حالی که از او عیبجویی نمیشود. در نهایت، میگوید که اگر فردی کریم و بخشنده باشد، با وجود اشتباهات و گناهانش، کرامت او عیوبش را میپوشاند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کس نبیند بخیل فاضل را
که نه در عیب گفتنش کوشد
ور کریمی دو صد گنه دارد
کرمش عیبها فرو پوشد