حکایت شمارهٔ ۴۷

برداشت: چند مجموعه گل بر خرمنی از گیاه بسته یافتم.

برداشت: گفتم: این گیاه بی‌ارزش چه بی‌دلیل در میان گل‌ها خود را جا کرده است؟

برداشت: گیاه گریه آغاز کرد و گفت: خاموش باش و بیش خرده مگیر که مرد کریم به بزرگ‌منشی و بزرگواریِ‌ خود حقِّ همسایگی و هم‌خانگی را از یاد نمی‌برد و از همنشینیِ تهیدستان روی بر نمی‌تابد؛

برداشت: مرا هم اگرچه مانند گل‌های بی‌خارِ جهان نقشی خوش و بویی دلکش نیست به هر حال گیاهِ گلزارِ آفریدگارم.

برداشت: من یکservantِ خداوند مهربان هستم و از نعمت‌های گذشته او رشد کرده و پرورش یافته‌ام.

برداشت: اگر من بدون هنر باشم یا با هنر، لطف و محبتی که به من می‌شود از جانب خداوند است. من به رحمت و امید او دل بسته‌ام.

برداشت: با اینکه چیزی از نظر مالی ندارم، اما حتی توفیق عبادت و طاعت را هم ندارم.

برداشت: چون بندهٔ درمانده را هیچ سببی از اسبابِ رسیدن به مراد نباشد، خداوندِ کریم وی را فرو نگذارد و چارهٔ کارش کند.

برداشت: مالکانِ برده -که حق و قدرتِ آزاد کردنِ بنده را دارند- چنین آیین است که چاکرانِ‌ فرتوت را آزاد می‌کنند.

برداشت: ای خداوندِ بزرگِ جهان آرای، این بندهٔ دیرسالهٔ افتاده را عفو کن و بر وی رحمت آر.

برداشت: ای سعدی، راهِ‌ قبلهٔ رضا و تسلیم و خشنودی به فرمانِ حق در پیش گیر، ای مرد راه حق، ملازم درگاهِ‌ یزدان باش؛

برداشت: آنکس از هر درْ رانده و مطرود باشد که از آستان وی (خدا) روی بگرداند، زیرا جز درگاه ایزد پناهی نباشد (نتوان یافت).