حکمت شمارهٔ ۹۶

این بیت به نوعی به فلسفه و حکمت خدا اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که خداوند همه‌چیز را می‌بیند و به حقیقت واقف است، در حالی که انسان‌ها قادر به درک عمیق و کامل از مسائل نیستند. اگر انسان‌ها می‌توانستند به علوم غیبی دست پیدا کنند، دیگر هیچ کس از دست دیگری رنج نمی‌برد و به حال خود نباید گریست. در واقع، این شعر نسبت به ناتوانی انسان در شناخت و درک عمیق جهان و حقیقت‌های زندگی تأمل می‌کند.