باب هشتم در آداب صحبت

حکمت شمارهٔ ۹۵

سرودهٔ سعدی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ.

۲

گرت خوی من آمد ناسزاوار

تو خوی نیک خویش از دست مگذار

بازگشت به سروده‌های سعدی