زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ.
دربارهٔ این سروده
این بیت به ارتباط تنگاتنگ زمین و آسمان اشاره دارد و میگوید که زمین از آسمان بهرهمند میشود و آسمان نیز از زمین تاثیر میپذیرد. در پایان، شاعر به فرد یادآوری میکند که اگر بخواهد به خودش بیاحترامی کند، نباید ویژگیهای نیکوی خود را رها کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گرت خوی من آمد ناسزاوار
تو خوی نیک خویش از دست مگذار