آن را که گوش ارادت گران آفریدهاند، چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان میبرد، چه کند که نرود؟
دربارهٔ این سروده
این اشعار بیانگر ارتباط عمیق بین انسان و خداوند هستند. شاعر به قدرت و حکمت الهی اشاره میکند و میگوید که کسانی که به خداوند گوش فرا میدهند، نمیتوانند از درک حقیقت باز بمانند. خداوند است که سعادت را اعطا میکند و هیچکس نمیتواند به تنهایی به آن دست یابد. همچنین، در شبهای تاریک که دوستان خدا در آن به نور الهی میدرخشند، فقط خداوند میتواند راهنما باشد و کسی که خداوند رهبریاش کند، هرگز گم نمیشود. در نهایت، شاعر از بیکسی و تنها بودنش مینالد و میفهمد که تنها راه نجات و هدایت از سوی خداوند است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
شب تاریک دوستان خدای
میبتابد چو روز رخشنده
وین سعادت به زور بازو نیست
تا نبخشد خدای بخشنده
از تو به که نالم که دگر داور نیست
وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست
آن را که تو رهبری کسی گم نکند
وآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست