باب هشتم در آداب صحبت

حکمت شمارهٔ ۹۳

سرودهٔ سعدی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

آن را که گوش ارادت گران آفریده‌اند، چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان می‌برد، چه کند که نرود؟

۲

شب تاریک دوستان خدای

می‌بتابد چو روز رخشنده

۳

وین سعادت به زور بازو نیست

تا نبخشد خدای بخشنده

۴

از تو به که نالم که دگر داور نیست

وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست

۵

آن را که تو رهبری کسی گم نکند

وآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست

بازگشت به سروده‌های سعدی