گر تیغِ قَهر بر کشد، نبی و ولی سر در کشد وگر غمزهٔ لطف بجُنباند، بَدان به نیکان در رساند.
دربارهٔ این سروده
این شعر به بیان قدرت و رحمت الهی میپردازد. در آن گفته میشود که اگر حضرت نبی و ولی با غضب و قهر برخورد کنند، نیکان را به لطف و رحمت خود میرسانند. همچنین در روز قیامت اگر خداوند با قهر سخن بگوید، انبیا نمیتوانند عذرخواهی کنند. این به نوعی اشاره به امید انسانها به رحمت و مغفرت الهی است و بر این نکته تأکید دارد که باید از پردههای محبت و لطف خدا بهرهمند شدند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گر به محشر خطابِ قهر کند
انبیا را چه جایِ معذرت است
پرده از رویِ لطف گو بردار
کاشقیا را امیدِ مغفرت است