در انجیل آمده است که ای فرزند آدم! گر توانگری دهمت، مشتغل شوی به مال از من و گر درویش کنمت، تنگدل نشینی. پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی؟
دربارهٔ این سروده
در این متن از انجیل، به انسان یادآوری میشود که اگر خداوند او را ثروتمند کند، ممکن است مشغول مال و داراییهای خود شود و از یاد خدا غافل شود. و اگر فقر به او رو کند، در آن صورت نیز دلسرد و ناامید خواهد بود. در هر دو حالت (نعمت و فقر) انسان نمیتواند به حقیقت و عبادت خدا بپردازد. این متن به ما میگوید که در هر شرایطی باید به یاد خدا باشیم و حقیقت را درک کنیم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گه اندر نعمتی مغرور و غافل
گه اندر تنگدستی خسته و ریش
چو در سرا و ضرّا حالت این است
ندانم کی به حق پردازی از خویش