ریشی درون جامه داشتم و شیخ از آن هر روز بپرسیدی که چون است و نپرسیدی کجاست. دانستم از آن احتراز میکند که ذکر همه عضوی روا نباشد و خردمندان گفتهاند هر که سخن نسنجد، از جوابش برنجد.
دربارهٔ این سروده
شاعر در این بیتها به مسألهی مشکلات گفتار و سنجش سخن اشاره میکند. او از ریش خود صحبت میکند و به شیخ میگوید که در مورد آن سوال میکند اما از محل آن سوال نمیکند. شاعر نتیجه میگیرد که بهترین روش ارتباط، احتیاط در گفتار و سنجش سخن است. او به این نکته تأکید میکند که باید در گفتار دقت کرد؛ زیرا دروغ به انسان آزادی نمیدهد و بهتر است که در بیان حقیقت صادق باشیم، حتی اگر باعث محدودیت ما شود. در نهایت، او به مفهومی اشاره میکند که سخن باید با دقت انتخاب شود تا از سوءتفاهم جلوگیری شود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تا نیک ندانی که سخن عین صواب است
باید که به گفتن دهن از هم نگشایی
گر راست سخن گویی و در بند بمانی
به زآن که دروغت دهد از بند رهایی