هر که در پیش سخن دیگران افتد تا مایهٔ فضلش بدانند، پایهٔ جهلش معلوم کند.
دربارهٔ این سروده
این شعر میگوید که اگر کسی بخواهد با سخن گفتن به چشم دیگران خود را بافضیلت نشان دهد، در واقع نادانی خود را روشن میکند. مردان دانا جواب نمیدهند، مگر اینکه از آنها سوال شود. حتی اگر سخن آن شخص حق باشد، ممکن است دیگران آن را انکار کنند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ندهد مرد هوشمند جواب
مگر آن گه کز او سؤال کنند
گرچه بر حق بود مزاج سخن
حمل دعویش بر محال کنند