توانگر فاسق کلوخ زراندود است و درویش صالح شاهد خاک آلود. این دلق موسی است مرقع و آن ریش فرعون مرصع.
دربارهٔ این سروده
شاعر در این بیت به تبیین مفهومی اجتماعی و اخلاقی میپردازد. او توانگر فاسد را به کلوخی که زر و زیور بر آن نشسته تشبیه میکند و در مقابل، درویش صالح را به خاکی آلوده تشبیه میکند که در واقع نمایانگر پاکی و صداقت است. این تقابل بین ظاهر و باطن در جامعه، اشاره به فضایل و رذایل انسانی دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.