ای طالب روزی بنشین که بخوری و ای مطلوب اجل مرو که جان نبری.
دربارهٔ این سروده
این متن دعوتی است به توکل بر خدا و پذیرش حکمت الهی در زندگی. شاعر میگوید روزی و مرگ انسان از سوی خدا تعیین شدهاند و تلاش بیش از حد یا ترس از مرگ نمیتواند سرنوشت را تغییر دهد. در عین حال، این متن به معنای تشویق به بیعملی نیست، بلکه به انسان یادآوری میکند که در کنار تلاش، باید به اراده و حکمت الهی اعتماد کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
جهد رزق ار کنی و گر نکنی
برساند خدای عز و جل
ور روی در دهان شیر و پلنگ
نخورندت مگر به روز اجل