عالِم را نشاید که سفاهت از عامی به حلم درگذراند که هر دو طرف را زیان دارد: هیبت این کم شود و جهل آن مستحکم.
دربارهٔ این سروده
در این شعر، گفته میشود که عالمان نباید از جهل عامیان به سادگی بگذرند، زیرا این کار میتواند هم به عالم و هم به جاهل آسیب برساند. اگر عالم با بیخودان با لطافت و خوش رفتاری کند، تنها باعث افزایش تکبر و خودپسندی آنها خواهد شد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چو با سفله، گویی به لطف و خوشی
فزون گرددش کبر و گردنکشی