حکمت شمارهٔ ۵۷

در این شعر، شاعر به تمایز بین جوانمردی و عبادت سطحی عابدان اشاره می‌کند. او می‌گوید که جوانمردی که به دیگران کمک کند و از نعمت‌های زندگی بهره‌برداری کند، از عابدی که فقط روزه می‌گیرد و به عبادت به شکل ظاهری مشغول است، بهتر است. عابدی که از روی رفتار خود، تنها به خاطر قبول مردم، شهوات را ترک کرده، در واقع در دام شهوات حرام افتاده است. در نهایت، شاعر به بی‌فایده بودن عبادت عابدی که از روی هدف واقعی نمی‌نشیند، اشاره می‌کند و می‌گوید او مانند کسی است که در آیینه‌ای تاریک، چیزی نمی‌بیند.