هرکه با بزرگان ستیزد، خون خود ریزد.
دربارهٔ این سروده
این شعر به ما میگوید که هر کسی اگر با بزرگان و افراد با نفوذ درافتد، به خود آسیب میزند. همچنین به بزرگمنشی و فروتنی اشاره دارد و بر این نکته تأکید میکند که کسانی که به خود بزرگمنشی میورزند، در واقع فرومایه هستند. در نهایت، با یک مثل اشاره میکند که اگر کسی با خویشتن بازی کند یا به خود مغرور باشد، نتیجهای جز شکست نخواهد داشت.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خویشتن را بزرگ پنداری
راست گفتند یک دو بیند لوچ
زود بینی شکسته پیشانی
تو که بازی کنی به سر با قوچ