حکمت شمارهٔ ۳۷

این شعر به این نکته اشاره دارد که اگر کسی با افراد بد و نادرست معاشرت کند، نمی‌تواند انتظار نیکی و خوبی داشته باشد. حتی اگر فرشته‌ای هم با دیو نشسته باشد، تاثیرات منفی آن دیو بر فرشته مشهود خواهد بود. در نهایت، نتیجه می‌گیرد که از دوستان بد نمی‌توان خوبی آموخت و هیچگاه نمی‌توان به حیله‌گری و مکر از طرف آنها اعتماد کرد.