باب هشتم در آداب صحبت

حکمت شمارهٔ ۳۴

سرودهٔ سعدی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

کارها به صبر بر آید و مُستَعجِل به سر در آید.

۲

به چشمِ خویش دیدم در بیابان

که آهسته سَبَق بُرد از شتابان

۳

سمندِ بادپای از تک فرو ماند

شتربان هم‌چنان آهسته می‌راند

بازگشت به سروده‌های سعدی