همه کس را عقلِ خود به کمال نماید و فرزندِ خود به جمال.
دربارهٔ این سروده
این متن درباره این است که آدمی عیبهای خود و نزدیکانش را نمیبیند و اینکه تنها عقل و خرد راستین و دور از هرگونه حبّ و بغض و تعصب است که میتواند قضاوت درست انجام دهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
یکی یهود و مسلمان، نزاع میکردند
چنان که خنده گرفت از حدیثِ ایشانم
به طَیرَه گفت مسلمان: گر این قبالهٔ من
درست نیست، خدایا، یهود میرانم
یهود گفت: به تورات میخورم سوگند!
وگر خِلاف کنم همچو تو مسلمانم
گر از بَسیطِ زمین، عقل، مُنعَدِم گردد
به خود، گمان نبَرَد هیچکس که نادانم