متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد.
دربارهٔ این سروده
این متن درباره تاثیر مثبت نقد و انتقاد در یک سخنور است زیرا تا سخنور و گویندهای تحمل شنیدن ایرادات خود را نداشتهباشد، در هنرش پیشرفت نمیکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
مشو غرّه بر حُسنِ گفتارِ خویش
به تحسین نادان و پندار خویش