دو کس دشمن ملک و دینند: پادشاه بی حلم و زاهد بی علم.
دربارهٔ این سروده
در این شعر، دو گروه به عنوان دشمنان کشور و دین معرفی شدهاند: پادشاهی که درک و بردباری ندارد و زاهدی که علم و آگاهی کافی ندارد. شاعر هشدار میدهد که بر سر کشوری چنین فرمانروایی نباید باشد، چرا که فرمانروای ستمگر و نادان به خدا، نخواهد توانست رعیتی فرمانبردار و مطیع داشته باشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بر سر مُلک مباد آن مَلِکِ فرمانده
که خدا را نبُوَد بندهٔ فرمانبردار