حکایت شمارهٔ ۱۰

برداشت: زن فقیر و درویشی باردار بود و مدت زمان بارداری‌اش به پایان رسیده بود، اما این درویش در طول عمرش هیچ گاه فرزندی نداشته است.

برداشت: گفت: اگر خداوند به من پسری بدهد، جز این لباس که به تن دارم، هر چیزی که در اختیار دارم را به درویشان می‌بخشم.

برداشت: پسر را آورد و سفره درویشان را طبق توافقی که داشتند، پهن کرد.

برداشت: پس از چند سال که از سفر به شام برگشتم، به محل زندگی آن دوست رفتم و درباره حال و احوالش سوال کردم.

برداشت: گفتند که در زندان شحنه بسته است.

برداشت: کسی گفت: پسرش مشروب خورده و سر و صدا کرده و خون کسی را ریخته و خودش از آنجا فرار کرده است. پدر به خاطر او به شدت در پریشانی به سر می‌برد و درد و زنجیری سنگین بر پایش است.

برداشت: گفتم: او این مشکل را به خاطر نیازش از خداوند متعال خواسته است!

برداشت: ای مردان باهوش، توجه کنید که اگر زنان باردار در زمان زایمان مار به دنیا بیاورند، معنای خاصی دارد.

برداشت: نزد خردمند بهتر از آن است تا اینکه فرزندان ناپخته و بی‌تناسبی به دنیا بیاوریم.