حکایت شمارهٔ ۷

برداشت: رسیدم به سخنی از یکی از پیران تربیت‌کننده که به یکی از شاگردانش گفت: ای پسر! هر چقدر که وابستگی انسان به روزی و معیشت زیاد است، اگر به روزی دهنده واقعی وابسته بودی، می‌توانستی به مقام بالاتری از فرشتگان برسید.

برداشت: خداوند تو را فراموش نکرد، حتی در زمانی که هنوز نطفه‌ای پنهان و بی‌خبر از وجود خود بودی.

برداشت: این جمله به توصیف ویژگی‌های انسان اشاره دارد. انسان دارای روح، طبع، عقل، درک زیبایی، قدرت سخن گفتن، اندیشه، نظر و هوش است. این ویژگی‌ها نشان‌دهنده‌ی قابلیت‌های فکری و احساسی او است.

برداشت: ده انگشتت را مرتب کردی و بر روی دو بازویت نشاندی، مانند زین که بر دوش اسب گذاشته می‌شود.

برداشت: حالا فکر می‌کنی ای بی‌اهمیت! که روزی تو را فراموش نخواهند کرد؟