حکایت شمارهٔ ۶

برداشت: پادشاه یک پسر را به یک ادیب سپرد و به او گفت: این بچه متعلق به توست، او را همانند یکی از فرزندان خودت تربیت کن.

برداشت: ادیب تلاش زیادی کرد و هزینه‌های زیادی را تقبل کرد، اما پس از چند سال تلاش به نتیجه‌ای دست نیافت و در نهایت پسران او در زمینه دانش و بلاغت به درجات بالایی رسیدند.

برداشت: ملک از دانشمند خواست که به خاطر وعده‌ای که داده بود و به آن عمل نکرده بود، او را سرزنش کند و توبیخ نماید.

برداشت: او گفت: اراده خداوند بر زمین پنهان نیست که آموزش و تربیت همه افراد یکسان می‌باشد، اما ویژگی‌ها و خلق و خوی افراد متفاوت است.

برداشت: هرچند که طلا و نقره ممکن است از سنگ به دست آیند، اما این بدان معنا نیست که هر سنگی طلا و نقره است.

برداشت: بر تمام جهان ستاره‌ای به نام سهیل می‌درخشد و در جایی بار می‌آورد و در جایی دیگر غذا و خوراکی فراهم می‌کند.