حکایت شمارهٔ ۴

برداشت: در دیاری از مغرب، معلمی سختگیر و بدخلق بود که باعث آزار و اذیت مردم می‌شد. رفتارش طوری بود که شادی مسلمانان را تحت تأثیر قرار می‌داد و وقتی قرآن می‌خواند، دل مردم را می‌آزارید. گروهی از پسران و دختران پاک و معصوم به دلیل بدرفتاری او دچار دردسر شده بودند و نه از خنده برخوردار بودند و نه می‌توانستند صحبت کنند. گاهی به یک دختر زیبا ضربه می‌زد و گاهی دیگران را مورد آزار قرار می‌داد. در نهایت، مشخص شد که او از لحاظ روحی بسیار خباثت‌آمیز است و به همین خاطر، او را از مکتب طرد کردند و مدرسه‌اش را به فردی دیندار و نیکوکار سپردند که جز در موارد ضروری صحبت نمی‌کرد و هرگز کسی را اذیت نمی‌نمود.

برداشت: کودکان از شخصیت قدرتمند معلم اول که برایشان الهام‌بخش بود، تحت تأثیر قرار گرفته و می‌دیدند که معلم دومشان اخلاق خوبی دارد. به دلیل اعتماد به شخصیت calm او، از ادامه تحصیل صرف نظر کردند. بیشتر وقت‌ها به بازی و تفریح می‌پرداختند و بدون اینکه موفق به یادگیری درست شوند، فقط سعی می‌کردند دروس را از سر بگذرانند.

برداشت: وقتی معلم بی‌آزار باشد و سخت‌گیری نکند و مقتدرانه رفتار نکند، محصلین از او حساب نمی‌برند، و در نتیجه، محصلین به جای کسب علم و رعایت نزاکت، سرگرم بازی و شوخی و بی‌نزاکتی و کارهای بیهوده می‌شوند.

برداشت: بعد از دو هفته راهم به آن مسجد افتاد دیدم که معلم اول را راضی کرده بودند و به جای خود برگردانده بودند. از این وضعیت تعجب کردم و آن را خلاف عقل دیدم و گفتم که چرا این ابلیس را که چند وقت پیش بیرون کرده بودند دوباره معلم این فرشتگان معصوم (کودکان و نوجوانان) کرده‌اند. پیرمردی باتجربه و نکته‌دان گفت:

برداشت: یک پادشاه پسرش را به مدرسه فرستاد و لوح نقره‌ای‌اش را در کنار گذاشت.

برداشت: بر روی لوح او با طلا نوشته شده است که سختگیری و بی‌رحمی و ظلم استاد بهتر و مفیدتر از مهر و محبت پدر است. (استاد خوب استادی است که سخت‌گیر و بی‌رحم باشد)