حکایت شمارهٔ ۲

برداشت: یک حکیم به پسرانش نصیحت می‌کرد که از پدر باید هنر آموخت، زیرا در دنیای حکومت و قدرت به هیچ‌وجه نمی‌توان به اعتماد و دارایی‌ها تکیه کرد. پول و طلا می‌توانند در سفر به خطر بیفتند؛ یا دزد آنها را یک‌جا می‌برد یا اینکه به مرور زمان هزینه‌ها آنها را می‌بلعد. اما هنر مانند چشمه‌ای زاینده است و قدرتی پایدار دارد. اگر هنرمند حتی از ثروت بی‌نصیب شود، نگرانی نباشد؛ چراکه هنر خود یک سرمایه است و هر جا که برود، ارزشش شناخته می‌شود و در جایگاه بالا قرار می‌گیرد، در حالی که بی‌هنر در نهایت در سختی زندگی می‌کند.

برداشت: سخت است که بعد از رسیدن به مقام و قدرت، توانایی تحمل سختی‌ها و ناملایمات را داشته باشیم، به خصوص وقتی که عادت کرده‌ایم به راحتی و ناز.

برداشت: وقتی در شام مشکلی و فتنه‌ای پیش آمد، هر کسی از گوشه‌ای اقدام به کمک و حضور در موقعیت کرد.

برداشت: مردم روستا که اهل دانش و علم بودند به ملاقات وزیر پادشاه رفتند.

برداشت: پسران وزیر که از نظر عقل و درک کامل نیستند، به خاطر نیاز مالی به روستا رفته و از مردم درخواست کمک می‌کنند.