حکایت شمارهٔ ۹

برداشت: در این روزها شنیده‌ام که یک پیرمرد با خیال خودش در سن بالا به دنبال یافتن همسری است.

برداشت: دخترکی زیبا و باارزش به نام گوهر، به خاطر زیبایی‌اش از نظر مردم پنهان شده است.

برداشت: در مراسم عروسی، همه منتظر بودند تا دیدن کنند، اما ناگهان در حملهٔ اول، عصای شیخ به زمین افتاد و او بی‌اختیار شد.

برداشت: او تیر کمان را آماده کرد و به سوی هدف نشانه رفت، زیرا تنها با نخی از فولاد می‌توان جامه‌ای سنگین و باارزش دوخت.

برداشت: او به دوستانش شکایت کرد و دلیل آورد که آن معشوق خوش‌چهره‌اش از خانه و کاشانه‌اش رفته است.

برداشت: در میان شوهر و زن درگیری و نزاعی به وجود آمد که کارشان به مسئولین و مقامات قضایی کشید و سعدی درباره آن گفت:

برداشت: بعد از اینکه خلافت و رهبری به او رسید، احساس گناه نداشته باشد. تو که نمی‌دانی اگر در دستت جواهر باشد چقدر باید محکم آن را نگه‌داری.

برداشت: اگر نگران امواج دریای زندگی نباشی، بهره‌مندی از آن لذت‌بخش خواهد بود. و اگر دغدغه‌های خار و خاشاک را نداشته باشی، صحبت از گل و زیبایی‌ها دلنشین‌تر خواهد بود.

برداشت: دیروز در باغ وصال، همچون طاووسی زیبا و ناز کننده، اوج خوشی را تجربه می‌کردم. اما امروز به خاطر دوری یار، در عذابی سخت به سر می‌برم و از غم فراق چون ماری در حال پیچیدن و رنج کشیدن هستم.