حکایت شمارهٔ ۷

برداشت: پدری ثروتمند و بخیل، پسری بیمار داشت. نیکوکاران به او توصیه کردند که برای بهبودی پسرش، ختم قرآن به جا آورد یا قربانی کند. او مدتی در فکر فرو رفت و سپس گفت: بهتر است که قرآن فراموش شده را بخوانم تا اینکه گله‌ای را دور بریزم.

برداشت: صاحبدلی شنید و گفت: اینکه ختم به خاطر آن اختیار است که قرآن در زبان قرار دارد و طلا در دل موجود است.

برداشت: ای کاش که با بردن گردن به تسلیم، همراهی می‌کردی و دست دوستی به من می‌دادی.

برداشت: اگر شخصی یا خودش دچار یک مشکل شود حاضر نیستند حتی دیناری خرج کنند و خود یا شخص دچار را علاج کنند، ولی اگر برای رهایی از مشکل به او بگویی برای حل مشکلت با توسل به پروردگار یک حمد و سوره بخوان، برایت صد بار هم میخوانند.