حکایت شمارهٔ ۴

برداشت: روزی به شدت تحت تاثیر غرور جوانی‌ام قرار گرفته بودم و در شب، در پای کوهی لرزان گیر کرده بودم.

برداشت: یک پیرمرد ضعیف از عقب کاروان می‌آمد و گفت: چرا منتظری؟ اینجا که جای خوابیدن نیست!

برداشت: گفتم: چون به کجا بروم که نه توانایی رفتن دارم؟

برداشت: گفت: آیا نشنیده‌ای که صاحبدلان گفته‌اند: نشستن و رفتن بهتر از دویدن و از هم گسستن است؟

برداشت: ای کسی که به دنبال رسیدن به مقصدی، عجله نکن و به سخن من توجه کن؛ کار خود را درست انجام بده و صبر را یاد بگیر.

برداشت: اسب تازی با سرعت زیادی به جلو می‌رود، در حالی که شتر به آرامی حرکت می‌کند، چه در روز و چه در شب.