حکایت شمارهٔ ۳

برداشت: در شهر دیاربکر، میهمانی پیر شدم که دارای ثروت زیادی بود و فرزند خوش‌چهره‌ای داشت.

برداشت: شبی داستانی را نقل کرد: در طول عمرم هیچ فرزندی به جز این یکی نداشتم. در این منطقه، درختی وجود دارد که مردم برای برآورده شدن حاجاتشان به آنجا می‌روند. شب‌های طولانی زیر آن درخت نشسته و برای رسیدن به این فرزند دعا کرده‌ام.

برداشت: شنیدم که پسری به آرامی به دوستانش می‌گفت: ای کاش می‌دانستم آن درخت کجاست تا برای پدرم دعا می‌کردم که فوت کرده است.

برداشت: مرد دانا و شاداب من، پسرم عاقل است، اما پسرانی که مدام به دیگران طعنه می‌زنند، پدرانشان از پا افتاده و سالخورده‌اند.

برداشت: سال‌ها می‌گذرد، اما تو به سراغ مزار پدرت نخواهی رفت.

برداشت: تو در نبود پدرت چه خیری انجام دادی؟ تا اینکه الان همان چشم را از پسرت داری.