حکایت شمارهٔ ۱

برداشت: من در جمع دانشمندان در دمشق نشسته بودم و در حال بحث بودیم که ناگهان جوانی وارد شد و پرسید: آیا در این جمع کسی هست که زبان فارسی را بداند؟

برداشت: بیشتر آنها به من اشاره کردند.

برداشت: به او گفتم: خیر است!

برداشت: گفت: یک پیرمرد صد و پنجاه ساله در حال مرگ است و به زبان عجمی از  چیزی می‌گوید که متوجه نمی‌شویم. اگر کمی مهربانی کنی و زحمت بکشی، ممکن است پاداشی بگیری و او شاید وصیتی دارد.

برداشت: وقتی به بالین او رسیدم این را می‌گفت:

برداشت: آرزومند بودم که چند وقت خوش باشم اما سختی فرارسید

برداشت: افسوس که از سفره نعمت‌های زندگی کمی خوردیم و به‌ما گفتند که بس است.

برداشت: ترجمه حرف‌های او را به آن مردم اهل شام گفتم و تعجب می‌کردند از این عمر دراز و در عین حال حسرت او به زندگی.

برداشت: گفتم: در این حال چگونه‌ای؟

برداشت: او گفت: چه بگویم؟

برداشت: آیا تا حالا ندیده‌ای که وقتی دندان کسی را می‌کشند چه حالی دارد!

برداشت: حالا تصور کن ببین کسی که از وجود عزیزش جان به‌در رود‌، چه حالی دارد!

برداشت: گفتم‌: فکر مرگ را از خیال خود بیرون کن و این ترس را به خود راه مده زیرا فیلسوفان یونانی گفته‌اند که بدن هرچقدر سالم باشد بقای حیات، تضمین نشده و بیماری هم هرچقدر سخت باشد دلیل مردن نیست؛ اگر اجازه دهی یک پزشک را فرا بخوانم تا تو را معالجه کند؟

برداشت: طبیب ماهر وقتی حریف خود را بی‌حال و افتاده می‌بیند، دست به کار می‌شود و اقدام می‌کند.

برداشت: خواجه به زیبایی و تزیینات ایوان نگاه می‌کند، اما از زیر پاهایش خبر ندارد که خانه در حال خراب شدن است.

برداشت: یک پیرمردی از درد و رنج خود به شدت ناله می‌کرد و در همان حال، پیرزن با دقت و نوازش، صندل او را می‌مالید.

برداشت: وقتی که تعادل مزاج به هم می‌ریزد، نه تصمیمات تاثیرگذار خواهند بود و نه درمان‌ها می‌توانند مفید واقع شوند.