حکایت شمارهٔ ۱۵

برداشت: مردی به زن جوان و زیبای خود که فوت شده بود، بسیار ناراحت بود. مادر زن که پیر و ناتوان بود، به خاطر مهریه در خانه باقی مانده بود. این مرد از همراهی با مادر زن زجر می‌کشید و نمی‌دانست چگونه باید از این وضعیت رهایی پیدا کند، تا اینکه چند نفر از آشنایان برای عیادت و پرسیدن حالش به خانه‌اش آمدند.

برداشت: یک نفر پرسید: در جدایی از یار عزیزت چگونه‌ایی؟

برداشت: او گفت: ندیدن زن (وفات زن) برای من به اندازه دیدن مادرزن سخت نیست.

برداشت: گل به یغمای خزان رفت و خارِ دل‌آزار بر جای آن نشست،گنجِ گرانبها برده شد و اژدهای پاسدارِ آن بجا ماند.

برداشت: اگر چشم خویش را بر فراز سرنیزه ببینند، خوشتر از آنکه به رخسارِ دشمن گشایند؛

برداشت: اگر دیدارِ هزار دوست موقوف به ملاقات یک دشمن باشد سزاوار و بایسته آنست که به دیدارِ دوستان نرود تا روی دشمن نبینند.