حکایت شمارهٔ ۱۰

برداشت: در آغازِ جوانی، چنانکه پیش آید و تو نیز آگاهی، با زیبایی تعلّق خاطر و عشقِ نهانی داشتم، زیرا نایی داشت خوش‌آوا و صورتی چون ماهِ دو هفته هنگام برآمدن.

برداشت: شاهدِ‌ زیبایی که سبزهٔ رخسارش از چشمهٔ نوشِ لب، آبِ زندگی می‌نوشد و هر کس نبات (قند) می‌خواهد بخورد، به شکر لب او بنگرد تا بداند که از شکر شیرین‌تر و از نبات خوش‌تر است.

برداشت: به طور ناگهانی از او حرکتی دیدم که برخلاف انتظارم بود و خوشایندم نبود؛ بنابراین از او فاصله گرفتم و علامتی را از او برداشتم و گفتم:

برداشت: بخیز و به هرچه تو را بایسته و سزاوار است بپرداز. تو در اندیشهٔ ما نیستی، به فکر خود باش.

برداشت: خفّاش اگر به مصاحبتِ خورشید رغبت نداشته باشد، چشمهٔ خورشید را درخشندگی و فروغ کم نشود.

برداشت: او این را گفت و سفر کرد و این نگرانی او در من تأثیر گذاشت.

برداشت: ایّامِ وصل و دیدار از دستم برفت و آدمی به ارزشِ زندگیِ خوش، پیش از رویدادهای بد آگاه نیست.

برداشت: به نزد من برگرد و مرا بکش، چون مردن در کنار تو برایم زیباتر از زندگی کردن پس از توست.

برداشت: ولی خدای را سپاس که پس از روزگاری بازگشت؛ نای خوش‌آوایش که گویی حنجرهٔ حضرت داوود بود دگرگون گشته و سرمایهٔ زیباییِ یوسف‌آسای وی تباه شده و سیبِ ذقنش چون بِهْ گَرد (=استعاره برای موی رخسار) گرفته و بازارِ زیباییِ او کاسد آمده، چشمِ آن داشت که در آغوشش کشم، از وی گوشه گرفتم و گفتم:

برداشت: آن ایّام که خط سبز زیبا داشتی، نظربازان را از پیشِ چشم دور کردی،

برداشت: اکنون به آشتی بازگشتی که بر جایِ آن سبزهٔ خط، پیچیدگی موی سبلتِ تو چون خمِ ضمّه و فتحه نمایان است.

برداشت: زای بهار خرّم، برگ و بَرَت زرد و پژمرده گشت، سودای خام مپز که آتشِ اشتیاق ما خاموش شد.

برداشت: چند وقت می‌خواهی با تکبر و ناز راه بروی؟ آیا هنوز هم به روزهای گذشته و خوشی‌های آن فکر می‌کنی؟

برداشت: قبل از کسی که از تو طلب دارد، ناز و ادا نکن؛ چون او در واقع به تو نیاز دارد و به نوعی مشتری توست.

برداشت: سبزه در باغ خوشبو و زیباست، و فقط کسی که این را درک کرده باشد، می‌تواند این جمله را بگوید.

برداشت: از روی نیکوکاران، دل عاشقان به دنبال عشق و محبت است و بیشتر به سمت آن می‌رود.

برداشت: باغِ چهرهٔ تو تره‌زاری (گَنْدِنا=تره، مراد از تره‌زار به استعاره موهای خشن و زود رشد) است که هرچه می‌چینی، باز سبز می‌شود.

برداشت: چه بر رستن موی بر نیم‌رخ شکیب آوری یا نیاوری (و آن را از روی  بِستُری)، سلطنت حسنِ تو به پایان می‌رسد.

برداشت: اگر من تسلّطی بر حیات خویشتن چنانکه تو بر ریشِ خود داری، می‌داشتم، رها نمی‌کردم که تا رستخیز از تن برون رود.

برداشت: پرسیدم و گفتم: زیبایی چهرهٔ تو را چه رسید که مورچگانِ خط بر گردِ ماهِ عذارت جوشیده و انبوه گشته‌اند؟

برداشت: پاسخ داد: نمی‌دانم رویِ مرا چه رسید! گویا در سوکِ زیباییِ من جامهٔ سیاه در بر کرده است.