حکایت شمارهٔ ۹

برداشت: دانایی را به محنتِ عشقِ محبوبی گرفتار یافتم که سِرّ وی بر سَرِ جمع فاش شده بود، بسیار ستم می‌کشید و بی‌اندازه بردباری می‌نمود.

برداشت: یک‌بار به خوشی و مهربانی با وی گفتم: نیک آگاهم که تو را در دوستداریِ این محبوب سببی ناپسند در کار نیست و بنیادِ مهر بر لغزش و خطا ننهاده‌ای؛ با داشتنِ این نیّت سزاوارِ پایگاهِ دانایان نیست که خود را به تهمت منسوب کنند و از ادب نیاموختگان جفا کشند.

برداشت: پاسخ داد: ای دوست، دستِ سرزنش از دامنِ عمرم کوتاه کن (=مرا بر این حال سرزنش مکن) که بسی در این کار چنانکه صلاح دانسته‌ای، فکر کرده‌ام ولی شکیبایی بر قهرِ یار آسانتر از شکیب ورزیدن از دیدار و صبر بر محرومی از جمالِ اوست؛ و دانایان بر آنند که دل به رنجِ دوری سپردن و بارِ هجران بردن، سهل‌تر تا دیده از دیدارِ یار بر دوختن.

برداشت: کسی که دور از وی نتوان زندگی کرد، اگر ستمی کند، ناگزیر بباید کشید.

برداشت: یکروز گفتم: امان از جورش، و از آن روز باز چندین بار معذرت و آمرزش از گناه خواسته‌ام.

برداشت: یار از یار دوری و پرهیز نمی‌کند، من بدانچه دلخواه اوست، دل بستم؛

برداشت: چه به مهربانی مرا پیش خود دعوت کند چه به جفا از درگاه دور سازد، وی صلاح کار نیک شناسد و اختیار او را باشد.