حکایت شمارهٔ ۷

برداشت: کسی به دوستی که مدّت‌ها دیدار نکرده بود گفت: به کدام جایگاه رفته بودی که آرزومند دیدار بوده‌ام؟

برداشت: پاسخ داد: آرزوی دیدار داشتن بهتر از بیزار گشتن و دلتنگ آمدن [از ملاقاتِ بسیار]

برداشت: دیر آمدی ای زیبای مستِ بادهٔ حسن، دامنت را به آسانی و شتاب رها نمی‌کنیم

برداشت: محبوب را چون زود زود نتوان دید، به هر حال کمینه آنکه وی را در همان یک‌بار ملاقات چندانکه دل می‌خواهد، باید دیدار کنند.

برداشت: زیبارویی که با یاران به دیدارِ  یار آید، به ستم و بی‌مهری آمده است، چه این گونه دیدار بی رشگ و خلاف میانِ رقیبان متصوّر نمی‌شود.

برداشت: چون با گروهی به دیدارم آمدی، اگر به آشتی هم آمده باشی، در حقیقت سرِ جنگ و ستیز داری.

برداشت: یک‌دم که یار با رقیبان به عشرت نشست، چیزی نماند که رشک مرا به هلاکت رساند.

برداشت: خندان می‌گفت که ای سعدی، من چراغِ انجمنم، مرا پروا نیست که پروانه‌ای جان در شعلهٔ من بازد.