حکایت شمارهٔ ۵

برداشت: یکی از دانش‌آموزان خوش‌اخلاق و شاداب بود و معلم نیز به خاطر جذب زیبایی‌های انسانی او، با او رابطه‌ای خوب برقرار کرده بود. وقتی معلم او را به تنهایی دید، به او گفت:

برداشت: ای حور چهرِ مینو سرشت! آنچنان به تو پرداخته‌ام که از خود همانا در خاطرم یادی بر جای نمانده است؛

برداشت: از دیدن تو چشم نتوانم پوشید، اگرچه رویا روی مشاهده کنم که تیر به سویم روان است.

برداشت: یک بار پسر گفت: همانگونه که در آموزش من دقّت می‌کنی در تربیت و پرورش من نیز ژرف بیندیش ... / اطْلاع: آگاهانیدن (آگاه کردن)

برداشت: این پرسش از دیگری کن که با آن توجّهی که به تو دارم، جز خوبی در تو نمی‌یابم.

برداشت: در دیدهٔ بدسگالِ بدبین، که از جای برآورده باد، کمال چون کاستی و عیب نمودار می‌شود؛

برداشت: ولی اگر فضیلتی با هفتاد نقیصه دارا باشی، دوستار تو را دیده تنها بر همان یک هنر افتد و زشتی‌ها از نظرش پوشیده مانَد.