حکایت شمارهٔ ۴

برداشت: شخصی دل از کف داده بود و دست از حیات شسته، راه وصول به منظورش پرآسیب بود و در آن راه گمان مرگ و بیم نابودی می‌رفت.

برداشت: آن طعمه نبود که فراچنگ شاید آورد و یا پرنده‌ای که اسیر توان کرد.

برداشت: چون در دیدهٔ یارِ زیباروی سیم و زر تو بهایی نیارد و با آن کامی نتوان یافت، آن مال به نظرِ تو با خاک برابر آید.

برداشت: پس به او توصیه کردند که از این فکر باطل دست بردارد که افرادی مانند او به این آرزو گرفتارند و تحت فشار قرار دارند.

برداشت: نالید و گفت:

برداشت: به یاران بگو که مرا پند مدهید که من به هواخواهی او چشم دوخته‌ام؛

برداشت: مردانِ پیکار به قوّتِ بازو دشمن را تباه کنند و زیبایان به نیرویِ عشق یاران را از پای در آورند.

برداشت: خلافِ آیینِ دوستی است که به هوایِ جانْ دل از عشقِ یار بردارند.

برداشت: تو که به خودپرستی گرفتاری، هوسبازی دروغگویی.

برداشت: اگر به معشوق نتوان رسید، شایسته و سزاوارِ دوستاری آن است که در جستجویش جان سپارند.

برداشت: اگر تواند بود که دامانِ وصلِ دوست به دست آرم [از بخت شُکر دارم] و اگر نه چندان در طریقِ عشق پویم که بر درگهش وداع حیات گویم.

برداشت: پیوستگان و خویشاوندان که حال و کارش می‌دیدند و دلشان بر عمرِ تباه و روزِ سیاهِ او می‌سوخت، وی را اندرز دادند و سپس زنجیر بر پایش نهادند ولی فایده‌ای نداد.

برداشت: جای بسی رنج دل و تألمِ خاطر است که پزشک به شکیب و پرهیز (یا داروی تلخ) دستور می‌دهد ولی طبیعتِ آزمند را شکَر بایسته و لازم است. (یعنی شکر می‌خواهد)

برداشت: این سخن به گوشَت رسیده است که دلبری زیباروی در نهان با دلباخته‌ای می‌گفت:

برداشت: تا تو به خویشتن پرداخته و دست از هستی نشُسته‌ای مرا در نظرِ تو قدر و بهایی نباشد و به حقیقت عشق نتوانی رسید و جمال مرا چنانکه باید نتوانی دید.

برداشت: به پادشاه‌زاده‌ای که مدنظر عاشق بود خبر دادند که جوانی در میدان شهر با پافشاری ایستاده است. خوش‌طبع و شیرین‌زبان است و سخن‌های لطیفی میگوید و دیگران نکته‌های تازه‌ای از او می‌شنوند. به نظر می‌آید که این جوان دل‌آشفته است و شوری در سر دارد!

برداشت: پسر دریافت که این شخص را به او تعلّقِ خاطری‌ست و این غبارِ فتنه را خود پراکنده است.

برداشت: آنکه مرا به تیغِ عشق هلاک ساخت دگر بار به نزدم بیامد، گویی که وی بر شهیدِ خود رحمت آورد.

برداشت: هر چند مهربانی نمود و از وی سوال کرد از کدام سرزمینی و چه نام داری و چه حرفه و کاری توانی، بدان سان غرقهٔ دریای عشق بود که فرصتِ دم زدن نیافت.

برداشت: اگر تمامِ (هفت هفتمِ) قرآن را از حفظ تلاوت توانی، چون دلت به شورشِ عشق پریشان شد از خواندنِ حروف الفبا هم فرو مانی.

برداشت: شاهزاده گفت: با من از چه سخن نمی‌گویی؟ که از جمعِ صوفیانم، نه، که غلامِ حلقه به گوش و چاکرِ زر خرید آنانم.

برداشت: آن وقت به نیروی انس و دلجوییِ یار از میانِ شوریدگی و برخوردِ موج‌های دریای عشق و دوستی سر برداشت و گفت:

برداشت: محال است که از هستیِ من نشانی بر جای مانَد، آنجا که تو باشی یا تو زبان به سخن گشایی و مرا مجالِ گفتار باشد.

برداشت: او این را گفت و فریادی کشید و جانش را به حقیقت سپرد.

برداشت: اگر دوست بر آستانِ خانهٔ دوست شهید افتد، شگفت نیست؛ شگفت آن است که یار به دیدارِ یار برسد و زنده مانَد و جان به سلامت بَرَد.