حکایت شمارهٔ ۲

برداشت: می‌گویند: یک صاحب‌منصبی غلامی با زیبایی و نیکویی کم‌نظیر داشت و او را با محبت و دیانت نگاه می‌کرد.

برداشت: او به یکی از دوستانش گفت: افسوس! با وجود خوبی‌ها و زیبایی‌هایش، اگر زبانش دراز و بی‌ادب نبود.

برداشت: او گفت: ای برادر! وقتی که به دوستی اعتراف کردی، انتظار خدمتی نداشته باش؛ چرا که وقتی عشق و محبت میان دو نفر وجود داشته باشد، دیگر رابطه به مالک و مملوک تبدیل نمی‌شود.

برداشت: چون مولی و سروری با چاکرِ زر خریدِ پریچهرِ خود بازی و شوخی آغازد؛

برداشت: شگفت نیست که غلام، فرماندهٔ خواجه گردد و خواجه از تحمّل بارِ گرانِ ناز و عشوهٔ بنده ناگزیر آید.